Eerder in MotoDrive Magazine heb je deel één van deze prachtige reis kunnen lezen, waarin Marcel en Joop hun reis begonnen in Europa. Ze doorkruisten Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, Roemenië, Bulgarije en Turkije. Inmiddels is de grens met Iran gepaseerd en vervolgen zij hun weg naar het einddoel Kathmandu, Nepal.

...na Esfahan rijden we over de saaie hoogvlakte van Iran naar Yazd. Deze hoogvlakte is enorm weids, leeg en verlaten. Het enige wat je urenlang ziet, zijn dorre zandvlaktes met af en toe een vervallen fort of vesting. Yazd is beroemd vanwege zijn smalle steegjes en de ondergrondse watergangen waarmee men water vanuit de bergen naar de stad laat lopen. We rijden verder naar Bam waar een opiumgebied begint wat omschreven staat als niemandsland. Bij een tankstop krijgen we dan ook openlijk de vraag of we opium willen ruilen tegen sigaren. Welcome in “The wild, wild, east!”

In 2003 is er een grote aardbeving bij Bam geweest waarbij 30.000 mensen zijn gestorven en de halve stad is verwoest. Zelfs nu ligt nog overal puin. We parkeren onze motoren in een hotel; op het marmer van de lobby. Het hotel heeft 200 kamers en nadat wij zijn ingecheckt zijn er 5 kamers vol. Als we de dag daarna willen vertrekken heeft het hotel een politie escorte geregeld die ons door het opiumgebied zal begeleiden. Vier gewapende mannen in uniform achterin een pick-up begeleiden ons ruim 200 km. door de woestijn. Daarna komt er een berglandschap waar we weer alleen mogen rijden. We genieten van prachtige maanlandschappen en regelmatig overstekende wilde kamelen. Vlakbij de Pakistaanse grens zien we bij een militair checkpoint 100 man op hurken achter een hek in de volle zon zitten. Ze roepen om sigaretten en water en we begrijpen dat het Afghaanse vluchtelingen zijn. We beseffen hierdoor extra goed dat we de komende dagen dicht langs een oorlogsgebied zullen rijden.

De grensovergang naar Pakistan duurt net als de Iranese overgang ongeveer twee uur en doet middeleeuws aan. Een paar houten hokjes ongeorganiseerd bij elkaar gezet. De douaneman noteert statig met vulpen alles in zijn grote import/export boek. Aangezien het donker wordt, blijven we
slapen bij het grensplaatsje Taftan. We slapen in een vies onopgemaakt bed met een badkamer die gelijk staat aan een open riool. Het gordijn in de slaapkamer wappert op en neer door de ratten die rondkruipen en de “hotel” eigenaar zal vannacht bij onze motoren slapen zodat ze niet gestolen worden. We hebben echt het gevoel in een getto terecht gekomen te zijn. Bij zonsopkomst stappen we op de motor en rijden met een gelukzalig gevoel strak naar de opkomende zon in het oosten.

Tegelijkertijd rijden we gelijk op met de Afghaanse grens en voelen de oorlogsspanning bij elke stop. Respect voor onze mannen en vrouwen in Afghanistan! Benzinepompen zie je hier in West Pakistan niet. Hier wordt de benzine met een slangetje uit een ton gezogen en met maatbekers in de motor gegooid. Als je geluk hebt doen ze er een doekje tussen als filter. De weg is duidelijk al jaren niet meer onderhouden en we rijden regelmatig
stukken onverhard of op single-roads. Het enige verkeer wat je af en toe tegenkomt zijn mooi gekleurde vrachtwagens, die echter een motor zien als
doelwit en dus altijd recht op je af zullen rijden. We moeten dan ook regelmatig de berm in duiken om te overleven. De natuur is indrukwekkend leeg.

We rijden door grind en zandwoestijnen waar je letterlijk kunt kijken tot aan de horizon. Uiteindelijk vinden we rond 19:00 uur in het donker een hotel in Quetta. Deze stad is bekend als uitvalsbasis naar Afghanistan, voor zowel de VN als de Taliban. We zitten dan ook in een hotel dat zwaar wordt bewaakt en besluiten om maar verder in het hotel te blijven.

Tot onze grote schrik krijgen we te horen dat de Taliban serieuze plannen heeft om ons op de volgende route te gaan kidnappen. Het hoofd beveiliging van het hotel - een ex-majoor uit het leger- geeft ons zijn GSM nummer en tekent een veilige route op papier. De volgende dag is dan ook een spannende dag. We rijden wederom door verlaten stukken woestijn, maar zien nu bij elk groepje mensen ook wapens liggen.

Er gebeurt gelukkig niets, dus rond het middaguur vergeten we de kidnapdreiging. De volgende uitdaging is 65 km. onverharde weg, waarbij we regelmatig door fesh fesh (los woestijnzand) rijden. We leggen beiden de motor een keer op één oor maar komen bij schemer ongedeerd weer in de bewoonde wereld. Bij een politiepost, net voor de Indus rivier, krijgen we te horen dat de kidnapdreiging nog niet voorbij is. Men wil geen risico lopen en we moeten met politie escorte doorrijden naar Multan. Dit betekent dat we nog ruim vier uur in het donker moeten rijden. We hebben geen keuze en komen na totaal vijftien(!) uur uitgeput aan in Multan. Een onvergetelijke en bizarre dag!

De volgende ochtend staat de politie al weer klaar voor het volgende traject. Alleen maar snelweg en we bereiken dan ook eenvoudig de laatste stad in Pakistan: Lahore.

Bij de grensovergang naar India wordt dagelijks een toneelspel gehouden waarbij militairen van Pakistan en India strijden om het meeste machtsvertoon. We moeten de voorstelling helaas missen omdat deze pas om 16:00 uur begint. We rijden het immens drukke India in en proberen met de motor de Gouden Tempel in Amritsar te bereiken. We worden opgeslokt door duizenden bedevaarders die te voet naar de heilige Sikh tempel lopen. De mensen vinden het geweldig en roepen allemaal vriendelijk, maar op een gegeven moment is er echt geen doorkomen meer aan. Zelfs het omdraaien in de mensenmassa duurt ruim 5 minuten. We vluchten de stad uit en nemen een hotel vlak voor Ludhiana. De ochtend begint om 5:00 uur met vuurwerk en luide Bhajan muziek waarmee de Sikhs hun goden eren. Naast mijn motor is een mooie Royal Enfield komen staan, dé motortrots van India. Helaas spreekt de eigenaar geen Engels, dus het blijft bij handje schudden. De wegen zijn redelijk, maar het verkeer is werkelijk moordend. Ook heeft men duidelijk andere normen als het over vuil gaat. Zo zien we onderweg iemand kotsend uit het raam van een bus hangen. De brommer die achter de bus rijdt, kan het braaksel nog net ontwijken.

De wegen door de uitlopers van de Himalaya zijn indrukwekkend mooi. Regelmatig zitten er grote groepen apen langs de weg en zijn er bruggen over
brede uitgedroogde rivierbeddingen. Helaas zie je er ook dat kinderarbeid heel normaal is hier. Grote rotsblokken uit de rivier worden door kinderen met hamers in kleine blokken gehakt. Hier geen Arbowet.

We rijden via Dehra Dun richting Haldwani en zien duizenden pelgrims in het water van de heilige Gangus rivier. De route loopt dan ook strak tussen de Indus-Gangus vlakte aan de zuidkant en het Himalaya gebergte aan de noordkant. De grensovergang naar Nepal is schitterend. Het ene moment in het drukke en hectische India, een half uur later in het rustige Nepal. De grens is niets meer dan een brug en een paar douanehutjes op een onverharde weg. De douanebeambten doen vrolijk hun werk. We rijden 200 km. naar het Bardia National Park en komen in totaal zo’n vijf auto’s tegen. De laatste vijftien kilometer het park in zijn onverhard waarbij ook nog een rivier van dertig meter overgestoken moet worden. Gelukkig is het motorblok waterdicht. Als enige gasten komen we bij een hotelletje, bestaande uit 3 huisjes zonder warm water of stroom. Er is wel een mooi kampvuur en we praten tot laat in de avond met 5 Nepalezen terwijl er op de achtergrond olifanten trompetteren.

Schitterend!

Na pannenkoekjes en een gebakken ei als ontbijt is het doel vandaag Pokhara. Met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond rijden we eerst een stuk naar het oosten, waarna de Himalaya volgt. We genieten van de ontelbare bochten en schitterende vergezichten. Al dit moois zorgt er wel voor dat er weinig kilometers gemaakt worden. Bij schemer zitten we nog hoog in de bergen. Een brommerrijder met een dikke jas rijdt een gehucht uit, waarschijnlijk naar Pokhara. In het donker proberen we zo dicht mogelijk achter hem aan te rijden en na een uur rijden staan we bij een goed hotel in Pokhara. Na een paar foto’s gemaakt te hebben van het Annapura gebergte vervolgen we de weg naar Kathmandu. De weg loopt alweer schitterend door het Himalaya gebergte. Je kunt hier wel foto’s blijven maken! Net voor Kathmandu is de weg afgesloten omdat er twee bussen op elkaar zijn geklapt. Eén van de chauffeurs is dood... Het wordt weer oppassen in het drukke verkeer van Kathmandu. Zonder verdere problemen rijden we de toeristische Thamel wijk in en vinden wederom een prima hotel. Na wekenlang bijna geen westerling gezien te hebben, is Kathmandu ineens erg westers. We drinken heerlijke cappuccino en eten zelfs een hamburger met friet! De volgende dag regelen we de terugvlucht en nemen we contact op met de expediteur die de motoren terugvliegt. Bij de expediteur aangekomen, staan er vijftien mannen klaar. Binnen drie uur wordt er een kist om de motor getimmerd en tillen ze deze met veel gekreun met de hand op een vrachtauto. Even later zien we de kist verdwijnen naar het vliegveld en is de motorreis voorbij. Het was een groot, geweldig avontuur; een droom die is uitgekomen. Meer info en een complete film van deze geweldige reis, vind je op: www.lifeisjoy.nl en www.goingeast.nl.

Klik hier voor deel 1