Paul van Hooff naar Tokio

Motorfietsjournalist en voormalig redacteur van MotoDrive Magazine Paul van Hooff reist op zijn oude MotoGuzzi naar Tokyo. MotoPort ondersteunt en volgt Paul gedurende zijn reis.

Volg Paul tijdens zijn reis op youtube, facebook en website guzzigalore.

11080495_10152813656276973_152479649585638188_o

TEL JE ZEGENINGEN

Tokio-reiziger Paul van Hooff onderbreekt zijn trip om voor een maand bij zijn zoontjes in Bolivia te zijn. Bij terugkomst begint de reis echt. In Italië wordt Guus gezegend.

20161117_070133

Als ik mijn Belgische vriend Pieter Evers zie bij de aankomsthal van het vliegveld van Zaventem weet ik dat de reis van Amsterdam naar Tokio binnen enkele dagen echt gaat beginnen. Na het Moto Guzzi-treffen in Mandello del Lario ben ik teruggereden naar België om een vlucht te nemen naar Bolivia. Ik wilde een maand bij mijn kinderen Santiago en Sebastian zijn voordat ik de Guzzi de sporen zou geven. Intussen is er door mijn Belgische vriend Peter Lambrechts nog hard aan de motor gewerkt. Vooral de voorvering was slecht, zo bleek tijdens mijn eerste trip naar Italië. Die is aangepast, alsook de bedrading. Guus is nu klaar voor de grote reis.

Grijns
Drie dagen later is het dan zover. Als opmaat voor de reis die komen gaat, vriest het de eerste dag dat het kraakt. Mijn vingers en tenen gloeien. Toch staat er een grote grijns op mijn gezicht: na jaren van dromen, realiseer ik me dat ik onderweg naar Tokio ben. Mijn eerste doel is om de Alpen over te komen. Aan de zuidzijde in Italië zal het mooi weer zijn, zo is mijn verwachting. Op de tweede dag begint het onophoudelijk te regenen en dat zal het de komende dagen ook blijven doen. Ik slaap in mijn tentje in bossen of op weilandjes. Het is koud en nat, maar ik voel dat ik leef, onderweg ben. Dat geldt ook voor de Guzzi. De motor lijkt te zijn gemaakt voor dit soort lange trips. Ook al regent het hard, de motor loopt vlekkeloos. Door de goede uitrusting die ik van MotoPort heb gekregen, blijf ik zo goed als droog. Ik leg met de Guzzi geen grote afstanden af. Hooguit rij ik 200 kilometer op een dag. Snelwegen mijd ik als de duvel het wijwater. Die hebben mij niets te bieden. Ik rij dus binnendoor en zo komt het dat ik Schiltach ontdek. Het is een prachtig plaatsje met een centrum dat louter bestaat uit vakwerkhuizen. Ik kijk mijn ogen uit. Na jarenlang in Zuid-Amerika te hebben gewoond, was ik bijna vergeten dat dit soort Europese schoonheid ook bestaat. Ik realiseer me dat het hier in de zomer spitsuur zal zijn. Nu kom ik maar één Chinees echtpaar tegen dat vraagt of ik een foto van ze wil maken als ze poseren bij de Moto Guzzi.

Sneeuwval
Ik moet die Alpen over. Het regent onophoudelijk. Aan de andere kant zal alles beter zijn. Door sneeuwval de dagen ervoor zijn veel passen gesloten. Toch wil ik graag proberen de Alpen over te komen en niet erdoorheen via de Gotthardtunnel. Via Altdorf begin ik aan de klim. De weg naar boven is lekker rustig. Ik geniet van het prachtige uitzicht. In de buurt van de plaats Wassen wordt me duidelijk waarom het zo rustig is, ook deze pas is gesloten. Dertig kilometer terug heb ik een bord gemist dat de situatie hier uitlegde. Ik rij weer terug en via de lekker warme Gotthardtunnel krijg ik Italië in zicht.

Rome of Tavullia?
Ik ben weer terug in Mandelo del Lario. Er moet nog één probleem aan de motor worden verholpen: de balhoofdlagers zijn versleten waardoor de motor hoekig stuurt. De Guzzi-dealer Agostini verhelpt het probleem feilloos en ik kan weer door. Bij Milaan realiseer ik me dat de zegens van links en van rechts het land binnenkomen. Dat wil zeggen; rechtsmidden regeert in Rome de paus en aan de andere kant, vanuit een dorpje dat Tavullia heet, Valentino Rossi, de god van de MotoGP. Wie heeft een zegening meer nodig, ik of de Guzzi? Ik kan naar Rome, naar het Vaticaan, waar er wel iets van de heilige geest op me neer zou dalen, als aanmoediging voor de lange reis. Of ik volg het spoor naar Tavullia, waar een vleugje van Valentino’s geest neer kan komen op de Guzzi. Rome of Tavullia? De paus of The Doctor. Ik kies voor de laatste. Ik neem me voor Guus te laten zegenen in de vorm van een handtekening van Valentino, op de benzinetank. Alleen het hoogst haalbare is goed genoeg voor de motor. In Tavullia blijkt dat Valentino niet in town is. Hij heeft verplichtingen elders in het land en is pas over een week weer thuis. Dan word ik door een vriendelijke Italiaan geïntroduceerd bij de vader van Valentino, Graziano Rossi. Als ik hem bij de poort van zijn huis tref, is hij zo onder de indruk dat hij de motor drie keer signeert. Guus is gezegend. Nou ik nog.

Meer foto's tel je zegeningen

Eerder verschenen verhalen Paul in MotoDrive Magazine:

Van hier tot Tokio▼

Bedevaart naar Mandello▼

tokyo-street-cr-getty